Im Garten der Eisenbeiz in Frauenfeld setzen sich eine Frau und ein Mann um die Mitte Dreissig an den Tisch neben mir.
Er: I bi no gar nie do gsi. Isch no e cooli Aalag. Wem ghört da?
Sie: I glaub, anere Gnosseschaft, Iisewerk oder so.
Er: So linggi Alternativi?
Sie: Gnosseschafte sind ned unbedingt linggs. D Raiffisebank isch doch au e Gnosseschaft.
Er: S Bier isch uf all Fäll guet.
Sie: Ittinger!
Er: Das Gebäude isch jo riisig. Was isch denn do susch usser de Beiz?
Sie: Künstlerateliee, Wonige glaub i, en Konzertsaal und en Usstelligshalle und sogar es Theater.
Er: Wer spielt denn do?
Sie: Vor allem Einzelkünschtler, Jazz, Freii Theatergruppe…
Er (plötzlich engagiert emotional): Mit Freie Theatergruppe chasch mi jage!
Sie: Wasch denn los? Häsch es Trauma?
Er: Letschte Winter hani welle an es Konzert im Stall 6, z Züri, a de Gessnerallee. I bi viel z früe gsi. Zersch isch no Theater gsi. Ha gar ned gwüsst, dass die det au no es Theater händ. I bi ine go luege, ha jo sowieso müesse warte. I säg der: so nen Megascheiss. Anderthalb Stund isch es gange, I bi überhaupt ned drus cho. Völlig verschwurblet, i ha nüt verstande, will s entweder liislig gnuschlet oder denn brüelet händ, wie wenn s gmetzget würded. Null Gschicht, aber es Dauergelaber und sinnloses Umeseckle. I ha mi voll glangwiilet und denn hät mi en Schauspieler au no öppis gfröget und mi welle uf d Büüni zieh. Chasch der vorstelle: ich ab wie ne Pfiife use a d Bar. - Dasch de einzig Lacher gsi, wo s gha händ a dem Obig. Noher seit mir eine a de Bar, er sig au ned drus cho, aber es sig interessant und das sig halt so bim Freie Theater. Wichtig sigi, dass me s gsee hegi. Freis Theater – einmal und nie wieder!
Sie: Dasch do sicher andersch, mir sind do uf em Land.
Er: Es git au i de Stadt Theater, wo me tschägget, um was s got. I wott eifach e gueti Gschicht erlebe.
Sie: Wa häsch denn gsee z Züri?
Er: «Ewigi Liebi», drümoll. Megatüür, aber do häsch öppis für s Geld.