Kommentar: Wo d’Familie Hayek de Gschäftsbricht vo de Swatch Group inere «eimalige Dialäktusgaab» usegeh hätt, isch d’Schwiiz begeischteret gsi. Anderscht z’Dütschland. Isch da Usgränzig, hätt die «Süddütsch Ziitig» de Emil gfroget. Überhaupt nöd, hätt de omegeh: «Unsere beiden Länder haben ihre Eigenheiten. Und die gilt es zu pflegen.»

Rächt hätt er – vor allem wäg de Pfleg. D’Wüsseschaft macht da zom Glöck scho lang: S’gett de Schwiizerdütsch Sprochatlas ond s’Idiotikon, da esch s’grosse schwiizerdütsche Wörterbuech, dezue ane no en huufe regionali Wörterbüecher. Die bruuchts, will ei Mundart getts jo nöd. Zom Glöck. Ond d’Forscher händ ussegfunde, dass d’Schpezialitäte vo de Dialäkt wäge eusere Mobilität nöd so schnell verlore gönd. Dasch beruhigend. Well Heimetgfühl gett ond identitätsschtiftend wörkt de regional Dialäkt. Da gseht mer nöd nomme i de Schwiiz. Z’Dütschland sends grad am Striite, us wellere Schdtadt im Frankeland 2014 de neui «Tatort» söll cho. «Eindeutig Dadord Würzburch» blogget eine zom Bamberg ond Nürnberg usboote. De Tatort sig ebe Heimetmuseum und Imitschlabor heissts i de «Süddütsche».

Wämmer die regionale Dialäkt wänd pflege, müemer nöd eso rede wie eusi Grossmüettere – es langet, wämmer nach em Prinzip «äntwäder oder» schwätzed ond vor allem schriibet. Äntwäder hochdütsch oder Mundart. Am Schlimmste isch de Mischmasch vo Politiker, Schwiizer-Tatort-Drebüecher, Radio-Moderatore und au vo s’Hayeks, wänns ihri Manuskript uf hochdütsch schriibet ond meinet mer chönn si ad hoc und eis zu eis uf Schwiizerdütsch öbersetze. Dänn schtimmt nämli nüt meh. Mundart-Texschtt muemer uf Mundart erfinde. Dasch so kuul wie schwätze – Orthografie-Fehler getts nämli nöd.

Mehr Themen finden Sie in der gedruckten Ausgabe oder über E-Paper!